تو که عشقو با نازت سرشته ای
منو با عشوه و تنازیت کشته ای
بی خودی نیست مهر می ورزم به تو
مهربونم ، چون که تو ، یه فرشته ای

تو تکرار عشق در ابیات قصیده ای
بارون شبنمی ، از چشام چکیده ای
اومدی امروز ، دلمو فتح کنی گلم
چون شهاب از ستاره ها رسیده ای

تو چون هاله ی نوری ، پاکه پاک
ممنونم از تابشت بر روی خاک
دلمو سبز می کنی با عشق خود
تا نشم از دوریت هر گز هلاک

سلطان عشق

16/8/88

اگه خونه ی کوچیکت درونه قبره
بیا که بی تو زندگیم دچاره فقره
اگه جدا شدیم به دست تقدیر
خواست ما نبود و کاره جبره

گاهی وقتا که میام سر قبرت
می بینم دراش به روم قفله
نکردی منو شریک غمات
اسم این کار تو ، بخله

امروز که جدا گشتیم از هم
چاره ی کار ما صبره
آسمون هم بی تاب گشته
چشاش خیسه اشکه ابره

مهم نبود مرگ گلم ، جز خودم
دلمو شکست غریبی جمعیت
کسی نپرسید ازم حالمو
کسی نگفت حتی بهم تسلیت

حالا که محصور شده ایم با غما
با یه اشاره منو پیشت بخون
یا درو باز کن به روم ، تا بیام
یا که بیا همیشه پیشم بمون

سلطان عشق

2/8/88

تو زیبا و تیز و سختی
بلوری از جنس الماس
و من شیشه ای ترک خورده
با دلت می گیرم تماس
تو تپش عشقی ، در قلب سبز من
زندگی سازی ، می زنی با نبض من
من همیشه جاوید ، از عشق تو
یاد تو جاوید ، در مغز من
شب به آسمون ، می کنم نگاه
می بینم اونجایی ، روی تخت ماه
تو به عشق پاک ، شاهد و گواه
من چشام به توست تا خود پگاه
گاهی وقتا می خوای ازم جدا شی
منو در آسمون بی ستاره کنی
خودت رها بشی و بری
دل منو تیکه پاره کنی

سلطان عشق

27/7/88

چشات افسونگر دل هاست
اشکات موج های دریاست
تو عاشقی عزیزم
نگفته از چهره ات پیداست
غم دوریشو که می بینی
بهونه ی نبودشو می گیری
حالا اینا همش هیچی
برا ناز و اداش می میری
دلت که تو سینه می تپه
می خواد خودشو بکَنه
آرزو داره بره پیش یار
همیشه برا اون بزنه
غم دوری از چهره بشُو
گل سرخی بزن به مو
می دونم دوسش داری
اینو حتما بهش بگو
شاید اون دوسِت داره
قده عشق تو یا بیشتر
روش نمیشه تقدیم کنه
برا اثبات حرفاش، انگشتر
شاید اون خوابتو می بینه
با لباس شیک عروس
دوس داره بغل کنه
مثل گربه ای ناز و ملوس
عشق چیزی نیس که بمیره
حسش می مونه تا دم مرگ
نگاه آخر خالکوبی میشه
چون لخته خونی توی رگ
وقتی نگاه آخرو انداخت ؛روحم
عذر خواست و باهاش رفت
اون همسفر خوبی بود
که عشقو تا انتهاش رفت

سلطان عشق

تو رفتی سال ها از کنارم
یادت چون سریر خون در قلبم
می فرستد پیام عشقو دایم
با خون از قلب تا مغزم
زیبای خفته ام برخیز از خواب
سحرگاه خوش بهار رسیده
بلبل محبوس در قفس تنگ
مدت هاست تو رو ندیده
برخیز که درنگ جایز نیست
من در آغوش غمت اسیرم
دایم می خونه در گوش جانم
جانا تو نیایی من می میرم
قرص ماه کامل شده و
خون آشام اومده سراغت
میمکه خون سرخو
از غنچه ی شکفته ی لبانت
برخیز و بیا طلسم زشتی
دور شهر ما حصار کشیده
سنگی تر از دل مردمانش
جز آهنگران کسی ندیده
برخیز و بیا هر روز
این ها به فکر خواب خویشند
اینجا داستان نداره معنی
خود شاهد داستان گرگ و میشند
برخیز و چشاتو باز کن
رنگ چشمای تو زیباست
سبز تر از دل من
آبی تر از رنگ دریاست

سلطان عشق

موهات به رنگ زري
بيرون ميان از روسري
ديوونه ي خنده هاتم
ميونه دخترا سري
عشقتو با من بجو
آرزوهاتو برام بگو
به آرزوهات مي رسي
غماتو از دل بشو
به كوچه كه پا ميذاري
پا جاي آفتاب ميذاري
نگام مي چرخه سوي تو
دستتو تو دستام ميذاري
از صورتت نور مي باره
دنيارو تحسين مياره
دلم ميگه تو رو ميخواد
ولي برات كم مياره
اسمت كه مياد به ميون
همه ميرن از يادمون
حتي اگه اون كس باشه
فرشته وشاپريون
در عشق تو غرق ميشم
با قلب سخت و آهنين
دوس دارم غرقت كنم
در بوسه هاي آتشين
سلطان عشق

به مریم قدّیس بگید که من
سال ها اومدم به پابوس تو
سپردی یارم دست رقیب
نواختی به گوشم ناقوس تو

آه و وای و واویلای من
پس کجا رفته ای ، فریبای من
هنوزم در دلم مهر تو دارم
تو رو میخوام فقط ، زیبای من

جهانی کشیدی به رنگ عشق
تو منشور بودی و من طاووس تو
از وقتی رفته ای چشام گشته کور
خدایا بیافروز شب ، فانوس تو

آرزویی ندارم به جز
دیدن روی ناز شما
هر کجا هستی ای گلم
رو بگردان به سویم بیا

گرفتند زدستم ، عشقی که گفت
منم تا ابد ، ناموس تو
خدایا سوختم از دست غیب
کجا بود این در قاموس تو

شنیدم اومدی ، پر کشیدی
سایه ات افتاده ، بر سر ما
شونه هام آشیونه ی توست
بازند درها به رویت هما

سلطان عشق

13/7/88

صداها مي پيچند بين دشت و كوه
انعكاسش احساس مي بخشند به روح
اين كشتي كه مي آيد از سوي نوح
سالهاست مرا مي خواند به خود
گل ها عطر مي پاشند دم به دم
گيج و مست مي سازند سر به تن
گل و بلبل چه مي آيند به هم
عاشقانه مرا مي خوانند به خود
روحش تنها مانده در قلب من
شاد و خوشحال است از خلق من
اينك زندگيش در غرق من
چون آب مرا مي خواند به خود
كوير تنش به آفتاب سپرده
لخت است و دل آفتاب ربوده
باد اومده و حجاب تنش را برده
مرا ابر و باران مي خواهد به خود
از نبودش چهره ام گشته زرد
او چه مي داند چيست عمق درد
روحش يخ زده و خيلي سرد
مرا با قلب گرم مي خواند به خود
تمام درها را به روي خويش بسته
حال از زندان خويش گشته خسته
جام خورده و از عشق من مسته
مرا سلطان مي خواند به خود

سلطان عشق